سایت طوفان بت نیلی افشار

سایت طوفان بت : LEGEND: Derrick White’s journey to stardom with the Boston Celtics 

LEGEND: Derrick White’s journey to stardom with the Boston Celtics 

سایت طوفان بت
سایت toofan bet

Picture the Derrick White you think you know. The dependable, do-it-all combo guard. The sneaky and spectacular shot-blocker. The relentless on-ball defender. The clutch shotmaker whenever the Boston Celtics need a bucket. The connector. The Derrick White who had 26 points, seven rebounds, three blocks, two assists, and one steal against the Atlanta Hawks in Game 2.

His family and close friends have always known him like this, the unassuming baller shining on the court. But growing up, coaches and recruiters and teammates and opponents didn’t notice Derrick White until they couldn’t avoid him.

“He had just gotten his wisdom teeth out,” said Alex Welsh, White’s best friend and teammate at the University of Colorado Colorado Springs. “It was either that morning or the day before. And you’ve been around someone who’s gotten their wisdom teeth. They have chubby cheeks. And at this point, Derrick’s like 6’4”, 160 pounds. So skinny. And he just walks in, he’s got these huge cheeks, and this is his first impression with a lot of the guys.”

In the summer before starting at UCCS, a Division II school and the only college to scout him, White had yet to grow into his frame.

He was a slight, scrawny kid just out of high school. And he had really puffy cheeks.

Along with a few new teammates, he went to get some practice in at a Pro-Am league. No one expected much of him — he was expected to red-shirt his freshman year.

“We all know who he is. Some of us met him. But he walked in, and everybody was like, ‘Yo, are you good? Like, what?’ He was like, [mumbled] ‘Oh, I got my wisdom teeth out.’ He’s talking like you do when you get your wisdom teeth out. Everybody’s like, ‘Why are you here?’ He was like, ‘Oh, I feel fine. I’m okay.’”

And despite initial hesitation, the reserved, chipmunk-y kid did what he always does: busted out of his shell.

“All of a sudden, [the Pro-Am] was like a one night a week thing for three or four weeks throughout the summer — he’s ridiculous,” said Welsh. “He’s doing put-back slams and driving down the lane and taking off on people off one foot. And we’re like, ‘What? Who is this kid?’”

White had defied everyone’s expectations. Again.

Derrick White isn’t a star from NBA central casting. In a sport that highlights dramatic, rim-rocking plays, White’s been often overlooked. But there’s a competitive drive that simmers just under the surface of the quiet kid from Parker, Colorado. It’s propelled him to be the essential piece of a championship contender that he is today.

Left to right: Reece Elliot and Derrick White as kids. Both are wearing yellow Parker, Colorado basketball shirts.

Left to right: Reece Elliot and Derrick White.

Derrick White’s friends and family say he’s always had enough confidence to fill an entire arena. They also understood that, because of his appearance, he was chronically passed up.

“He was just not that big. He just didn’t have the size,” said Cory Calvert, a childhood friend. Outsiders would take a look at White’s skinny frame and move on.

To casual observers, White has always been shy and reserved. However, in quiet, private settings, Calvert remembered him differently. “You get to know him, and he talks a lot of smack,” he said.

“His personality has always been very competitive,” said Richard White, Derrick’s father. “He’s liked sports since the age of 4. He’s very social with his particular friends. So, he’s very loyal in that regard.”

Left to right: Derrick White and Reece Elliot as kids. Both are wearing orange football jerseys that say “Hawks.”

Left to right: Derrick White and Reece Elliot.

And while White constantly showed off his conviction in more intimate environments, his personality only reinforced the presumptuous way outsiders viewed him.

“He’s never going to be the loudest guy in the room that comes out. That’s just not his style,” said Reece Elliot, another childhood friend. “He doesn’t have that outgoing personality. But it’s not because he’s reserved. He’s just very aware, and he’s a good listener, and he’s a good friend. So, he picks and chooses his battles wisely, which I love about him.”

From high school to college, and on to the NBA, coaches and scouts have judged White for his size and demeanor. It made the road to the league, already improbable, even harder.

Left to right: Reece Elliot playing for Chaparral High School and Derrick White playing for Legend High School.

Left to right: Reece Elliot playing for Chaparral High School and Derrick White playing for Legend High School.

Imagine White now, in his element. He’s just slithered over a screen and he’s fighting back into the play. He’s a step behind as Anthony Edwards makes his move, but just as the shot goes up, White extends his reach to cleanly swat the ball from behind.

That defensive artist didn’t get a shot to play basketball for his middle school.

“In eighth grade, he actually got cut from the team and didn’t even make the A-team,” Calvert said. “And I remember being really frustrated about it at the time because he’s one of my best friends, and he was obviously good enough.”

The setback was earth-shattering.

“[He was] devastated,” said Calvert. “And I remember his parents were furious. And I was furious. It just was a really, really unfortunate situation, to be honest.”

Some thirteen-year-olds throw tantrums when life doesn’t go their way. White took the disappointment on the chin. Not unlike the relentless defender he is on the court, he fought through the pick and kept moving. He decided to prove his doubters wrong.

“He became the man at his high school the next year as a freshman,” Calvert said. “And even though he was small, he was by far their best player.”

In his four years at Legend High School, White logged 1085 points and 176 steals, establishing himself as a Titans legend. He’s one of only three athletes from Legend to go pro; the other two are Boston Red Sox infielder Bobby Dalbec and Jacksonville Jaguars linebacker Chad Muma.

Derrick White of Legend High School hugging Reece Elliot (#33) of Chaparral High School.

Derrick White of Legend High School hugging Reece Elliot (#33) of Chaparral High School.

But despite his high school success, White wasn’t on many college recruiters’ radars. Interest was so low, White’s dad took matters into his own hands.

“I found out how Richard had been emailing a bunch of [Rocky Mountain Athletic Conference colleges] in the DII conference out here and every other coach that would take their email,” said University of Colorado Colorado Springs head coach Jeff Culver. “[He] didn’t have much success.”

Culver was the only collegiate coach to scout White coming out of high school. He knew of White from his time at Johnson & Wales, an NAIA school known for its culinary program. So, when Culver made the move to UCCS, he recruited White.

Upon White’s arrival at UCCS for his freshman season, Culver planned to red-shirt his new recruit. He was confident in White’s abilities, but he believed that White needed to grow into his frame a bit more before contributing at the next level.

“I didn’t have a lot of finite answers for [White’s family], but what we did offer was an opportunity,” Culver said. “And really, that, at the end of the day, was what Derrick was looking for. He believed in himself and was just looking for a coach and a program that would believe in him as well.”

In high school, White quickly emerged as Legend’s best player, but that wasn’t in the cards at UCCS to start.

He was living with three other players, all of whom were getting minutes. “It was four of us, all on the basketball team,” Welsh said. “Nobody else was red-shirting besides him, so it was tough for him.”

When the Mountain Lions started preseason practices, White lined up with the reserves. They scrimmaged against the starting unit, but it was lopsided— in favor of White’s squad.

“Derrick was killing our starting five,” Welsh recalled. “He’s taking the ball from them, he’s going over the top of people, he’s out-rebounding them, [and] their team is beating ours in practice.”

As he continued to exceed expectations, the plan to red-shirt White seemed out of the question. Everything changed after UCCS traveled north for a preseason game, and things didn’t go well. “We got spanked,” Welsh remembered.

Then, White got his shot.

“The next day, we fly back, and Derrick doesn’t say anything,” Welsh said. “We lived together. We show up at practice the next morning, and he goes from red-shirting to starting. They moved him right into the starting lineup. It’s just a hell of a story.”

His freshman season, the team went 6-22 overall, including a 5-17 record in the conference. The very next year, the team went 21-9 with a 16-6 conference record.

His minutes only went from 29.5 to 30.5 per game, but Culver trusted him with increasing his responsibilities. White attempted 293 shots his freshman year, but as a sophomore, the number jumped to 367, and his scoring numbers went from 16.9 points per game to 22.2.

As a junior, White and the Mountain Lions really took off. UCCS went 27-6 overall and 17-5 in the Rocky Mountain Athletic Conference. They broke off a 14-0 win streak to start the season, peaked at #2 in the NCAA Division II rankings, and took home an RMAC Championship.

White formed a dynamic duo with his roommate Welsh, the Mountain Lions’ all-time leading scorer and rebounder, and the two became best friends. UCCS under Culver was a home — a place where White was thriving.

But, like so many young adults discovering themselves, White wanted more. That meant leaving the community he’d built with Welsh and Culver in Colorado Springs.

“The conversation that we had that stuck with me was when it was brought to my attention, he said, ‘Coach, you told me that every year I have to get better,’” said Marcus Mason, White’s trainer, mentor, and long-time friend. “And he articulated why he wanted to leave.

”He said, ‘You told me every year that I have to get better.’ And I got really upset with him, and I said, ‘What do you mean? You’re telling me you can’t get better next year?’ And he said, ‘Well, no Division I schools will schedule us. I will only probably have two competitive games the entire year.’”

White didn’t think he didn’t fit at UCCS. He loved it there. He was with his friends, it was the only school that gave him an opportunity coming out of high school, and Welsh thought they had a shot at winning a national championship the following year.

Success with the Mountain Lions alongside his best friend was a story three-quarters finished. But White was eager for the next challenge, and the University of Colorado Boulder had come calling and White was ready to answer.

However, leaving UCCS meant letting others down. White hated that. And he had to tell his best friend that he was leaving for Boulder. That conversation was more difficult for White than any on-court challenge he’d faced so far.

Welsh remembered being home in the six-bedroom apartment he and White shared with other basketball players. He got a text from the bedroom upstairs.

“What are you doing?”

Welsh was quick to mock his best friend. “We’re like ten feet apart. Why are you texting me?”

So White came downstairs. Welsh, sitting on his bed, watched White plop himself into his desk chair.

“He’s kind of rocking his body back and forth. And I’m like, ‘What’s up, bro? Are you okay? What’s going on?’”

White refused to get to the point and was doing whatever he could to avoid the conversation. Eventually, Welsh figured it out himself.

“You’re leaving, aren’t you?”

All White could muster up was an exasperated, “Yeah…”

He revealed that he was joining CU and that the transfer would be official soon. Welsh was stunned, and the two best friends sat in silence, neither knowing exactly what to say. After a few quiet moments, White spoke.

“Are you mad at me?”

White, not one for conflict, was more worried about disappointing his friend than changing schools. But Welsh quickly eased his friend’s guilt.

“Bro, no, I’m not mad. I’m so happy for you, and I will never be mad. But I am sad.”

After a brief moment of sadness, the two friends reconciled, and the whole friend group began joking about whether or not White could get them the latest CU gear.

Left to right: Dan Hargrove, Alex Koehler, Derrick White, and Andrew Buckholtz. Koehler and White are wearing gear from the University of Colorado Boulder, while Buckholtz is wearing a USA Paralympics jacket. Hargrove is wearing a black T-shirt.

Left to right: Dan Hargrove, Alex Koehler, Derrick White, and Andrew Buckholtz.

In Boulder, White finally got the red-shirt year he was supposed to have as a freshman at UCCS. Culver said White spent the extra time in the weight room. “His body was finally done growing vertically. He had been filling out [in] Year Two and Year Three with us, but then a full year in the weight room and an offseason program was huge for him in Boulder.”

After sitting out one season at CU per NCAA rules, White once again demonstrated why those in his corner speak so highly of him. He played 32.8 minutes per game, leading the team in scoring (18.1 PPG), assists (4.4 APG), and steals (1.2 SPG). White also finished second in blocks (1.4 BPG) and fourth in rebounding (4.1 RPG).

Colorado went just 19-15, but White proved that he belonged at the DI level and then some. After his senior year, he declared for the NBA Draft and was selected 29th by the San Antonio Spurs.

Left to right: Amida Brimah, Derrick White, Alex Welsh, Tommie Anderson. All four adults are wearing casual outfits. White is wearing a San Antonio Spurs hat.

Left to right: Amida Brimah, Derrick White, Alex Welsh, Tommie Anderson.

Now in the NBA, White was still being ignored, even by the team that had drafted him.

“I never even saw him, never even knew he existed in the world,” head coach Gregg Popovich said. “Didn’t know he was on the planet.”

San Antonio was in a state of flux. Kawhi Leonard was attempting to force his way out of town. The Spurs were pivoting towards a rebuild. They were on the hunt for new players, but White only earned an opportunity at the G League level.

He showed out for the Austin affiliate, averaging over 20 points and five rebounds. But in spite of increasing success including a G League championship, White was the same: jovial and outgoing with friends and family, timid in front of a crowd. Even after being drafted into the NBA, he was still trying his best to go with the flow and be a fly on the wall.

“It was maybe his first or second G League game, and he took like two shots. He was being passive,” said Dan Hargrove, former UCCS assistant and one of White’s closest friends. “I texted him after, and I was like, ‘Bro, what are you doing? Like, this isn’t you. What is going on here?’ He was like, ‘I know. I’m just trying to find my role.’ I think he’s always been so careful not to shake up what’s already been built or to upturn the applecart if you will. He’s very conscientious and very pragmatic when it comes to moving to new situations.”

White’s head-down, do-the-work attitude meshed perfectly with Spurs basketball, but even Popovich had to convince White that he belonged. Under Pop and his staff, White started to shed some of his outer shell. Once challenged, he outperformed. Yet, his quiet attitude remained. Sometimes he still needed external pressure.

“[Popovich] told me, ‘I got no choice. You gotta go.’ So I just got thrown into the fire and was just trying to learn on the fly,” White told JJ Reddick on The Old Man & The Three Podcast. “I mean, his big thing with me is telling me that I belonged, to prove myself that I belonged, so every other day he would come up to me and be like, ‘Hey, you belong here.’ So having someone believe in you and trusting you, it meant a lot.”

The very next year, San Antonio acknowledged White’s success. He became a core part of their rotation. He appeared in 67 games, starting 55 of them. By March, White had Popovich begging the front office to hand him a new deal. “He should refuse to play another game until we change this contract. He has been spectacular,” Popovich said.

In the postseason, White continued to show off his game. He made headlines after an incredible performance in a win over the Denver Nuggets. White put up 36 points, five rebounds, five assists, three steals, and a block on 15-of-21 shooting.

Following his remarkable playoff performance, White earned the chance to play with Team USA at the 2019 FIBA Basketball World Cup. Coached by Popovich, White averaged 15.5 minutes per contest, playing alongside future teammates Jayson Tatum, Jaylen Brown, and Marcus Smart.

From then on, the opportunities to shine flooded in. He improved his scoring numbers in each of the next two seasons, jumping from 9.9 points per game to 11.3 to a career-high 15.4 in the 2020-21 season. White was starting nearly every game as a top-3 scoring option in San Antonio.

White had seemingly made it, but still rarely showed his confidence in ways fans might expect. The soft-spoken approach covered up the killer instinct. “He’s just [a] locked in, quiet assassin,” said Hargrove.

White seems to have always possessed internal belief, and he’s naturally combined it with the humble external attitude that the public sees. It’s not an easy balance to maintain with the bright lights of the NBA shining down on him.

“He’s a great guy to have in a locker room because he’s a stabilizing influence with a level head and never takes any credit for himself,” said Calvert. “He’s always dishing compliments to the team and deflecting any of the limelight that he gets. So, I think it’s a pretty unique quality that he has.”

Outsiders always found a way to cast him aside, but after a few years with the Spurs, that began to change.

And by the time the 2022 NBA trade deadline rolled around, another team expressed their interest for White.

On February 10, 2022, Boston sent Josh Richardson, Romeo Langford, their 2022 first-round draft pick, and a 2028 pick swap to San Antonio in exchange for White’s talents.

Even after the Celtics had rattled off a 17-7 record after the new year and become a Finals favorite, President of Basketball Operations Brad Stevens identified White as a missing piece to a Banner 18 run.

“They paid a little bit extra to get a guy they really like,” an NBA executive told Steve Bulpett of Heavy Sports. “He’s the guy that they targeted. The Celtics went after him. They ended up getting the guy they wanted. You can tell by the price they paid for him.”

It was a whole new environment for White — a team with a shot at the title and an entirely new set of people to warm up to. Not an easy situation for the introvert.

When he joined the Celtics, the team was already gelling. They had won six in a row and eight of their last nine, and their defense had established itself as the best in the league.

Listen to any recently-traded NBA player and they’ll give you the stock answer that basketball is a business. But that belies the difficulty of the transition. White was plopped in the middle of an unfamiliar team in the middle of a season.

And it was no longer about whether White was good enough to compete with the other players on the floor. He had established that in San Antonio. But could an all-around glue guy be an all-around glue guy for a championship?

In just his first game as a Celtic, White delivered. He was a member of the closing lineup in a hard-fought win over his home-state Nuggets. He had 16 points, six rebounds, and two assists. “He looks good in green,” Tatum said post-game.

Unselfishness is a skill often praised, especially when it comes to point guards. It’s one of the reasons Boston chased White.

“He’s a guy that only cares about winning, that will do all of the little things, as you can see in some of his stats, defensively, with regard to willingness to put his body on the line, activity, shot challenges, all of those things,” Brad Stevens said after the trade. “And on offense, just by making simple plays and doesn’t need to do anything to be on the highlights to really, really impact winning.”

And while White shot out to a hot start with Boston, his play quickly became unsteady as he tried to adapt to his new surroundings. After scoring in double figures in nine of his first twelve games, he failed to reach that mark for four-straight contests. He was consistently inconsistent in the postseason. His minutes fluctuated along with his impact.

Flash forward to now, with a training camp and full regular season in Boston behind him, the Celtics have reaped the benefits of a more comfortable and integrated White.

“He’s working on confidence and to [know] that he belongs,” said Richard White. “And knowing that he can do these things.”

And his teammates continue to encourage him to be his best self.

“We’re just so much more of a dynamic team when D-White is asserting himself, and being aggressive, and not being passive,” said Tatum after Boston’s Game 2 win over the Hawks. “We’ve talked about him being too passive and looking for guys too much. He’s too good of a guy.”

White’s top-4 plus/minus overshadows Tatum. His defensive impact has him in consideration for an All-Defensive team. He’s exploded for four 20-point, 10-assist games — all since February.

After years of hard work, White’s talent is no longer being hidden behind humility — it’s jumping off the page. No one — not other NBA players, coaches, GMs, or NBA pundits — is writing him off anymore.

Maybe the NBA and its fans are finally learning the lesson that Welsh and White’s other college teammates learned early on. Tommie Anderson, another one of White’s UCCS teammates, still possesses a vivid memory of the shock that ran through his head when he first saw White play.

“He was just this small skinny kid with a fro,” said Anderson. “And I thought, ‘Dang, this is the guy everybody’s been talking about?’ And then I just remember seeing him actually play, and I was like, ‘Oh, okay, now it makes sense.’ He was just a beast.”

Left to right: Tommie Anderson, Latesha Anderson, Hannah White, and Derrick White. All are wearing casual attire.

Left to right: Tommie Anderson, Latesha Anderson, Hannah White, and Derrick White.

Winning is everything for White, and that’s a big reason why he’s so team-oriented. If a basketball player wants success in the upper echelons of the NBA, he probably cares about winning. Enough that, even for someone as mild-mannered as White, his competitive drive spills out in other parts of life.

Try playing a board game or video game with the likely-to-be-All-Defense Celtic and it gets tough and contentious quickly. “If he ever loses, it’s always figuring out why did he lose, not because he was actually beaten,” said Welsh.

White’s competitive drive is so fierce that not even his friends and family can avoid it. Once, he styled himself a winning makeup artist.

“Our wives are pretty close, so we hang out a lot,” said Anderson. “They had this huge idea. I don’t know if they saw it on TikTok or somewhere on social media. They wanted us to do their makeup, and they were going to have a competition [to see] who does it the best.”

White and Anderson traded in their headbands and Nikes for blush and mascara and got to work. Suddenly, a playful game between friends was a high-stakes contest.

Left to right: Latesha Anderson, Hannah White, Derrick White, and Tommie Anderson. All four adults are wearing casual attire.

Left to right: Latesha Anderson, Hannah White, Derrick White, and Tommie Anderson.

“Derrick is getting super competitive about this,” said Anderson. “He starts [saying], like, ‘What does this do? Tell me what this does if I do it to your makeup.’ Getting all into it. We’re doing makeup, and he’s trying to perfect it. He just did not want to lose.”

Unfortunately for White, his questions did not yield the answers he was hoping for.

“I think both of our wives said that each one of us did better,” said Anderson. “So, of course, he was pissed. He’s like, ‘There’s no way. Mine is better than this s***.’ And, of course, he got mad because he wanted to win.”

If it doesn’t involve playoff-intensity eyeliner application, White keeps it low-key. Maybe too low-key, if you expect NBA players to outwardly acknowledge their success through their wardrobe and appearance.

Hargrove remembered offseason summers in Colorado when White was playing for the Spurs. People back home were starting to ask him for pictures.

“He went out to the bar in a Twitter t-shirt,” Hargrove said. “It was just a big gray t-shirt with the Twitter bird in the middle of it. And I was like, ‘Derrick, we got to change this up.’

Perhaps White knew what he was doing. Those that know him say his sense of humor is dry.

“He’s self-proclaimed that he’s the nicest person that you know,” Welsh said. “He would tell you, ‘I’m the nicest person you know,’ and it’s really hard to argue. Through and through, he’s a good dude. He’s a great friend. He’s always there. He doesn’t ever tarnish any relationships that he has.”

White’s family is his anchor. Last summer, he and his wife Hannah welcomed their child Hendrix in the middle of Boston’s run to the NBA Finals. He missed Game 2 against the Heat to be at their side.

“He went from a little bit nervous about having a kid, which I think every human goes through, to kind of calling into action,” said Josh Repine, White’s roommate from Boulder and close friend. “And, of course, Hannah gave birth right during their playoff run last year, and he’s balancing both. He’s not sleeping. He’s doing whatever it takes for Hendrix. As a friend, it’s cool to look at. I’ve learned a lot from it. It’s pretty inspirational.”

Like he did with every other development in his life, White took on the challenge.

“He’s an awesome dad, and he loves it,” said Welsh. “It’s something that he prides himself on. You can see the way he interacts and the time he spends with his son is super valuable to him. And he and I have chatted a little bit about how he wants Hendrix to recognize him as a basketball player and what that looks like for his career moving forward, which I think is special. You’ll see it in his play. It’s elevating his game. It’s adding to the motivation for him now that he has this little boy’s eyes watching.”

Now, no matter what happens this season, or in any season beyond, White wants to leave a legacy that his son will be proud of. Richard White explained his son’s newfound motivation.

“If you go on a road trip and it doesn’t necessarily go well, you know that you’re going to come home, and somebody’s going to be very happy to see you,” he said. “So, I mean, you kind of struggle, and you come back, and then Hendrix wakes up, and he smiles at his dad, and you kind of forget about all the other things that may or may not have gone well while you were gone.”

White’s even started repping his fatherhood on game days. He showed up to Game 2 of Boston’s series against Atlanta wearing a hoodie with the acronym ‘W.A.S.H.E.D’ across the chest.

“What it stands for is We Are Super Heroes Every Day,” White explained post-game. “It’s called WASHED Dads. It’s a cool little brand. I’m a dad, so shoutout to them.”

That pure love for his son keeps White going, and his kind-hearted nature allows him to get through the most disappointing times in his life. Elliot, White’s friend since age 5, was in town when the Celtics lost in Game 6 to the Golden State Warriors at TD Garden. He and his wife Holly had made the trip to Boston to watch White play, but their visit couldn’t have come at a more heartbreaking time for White.

“I was like, you just lost the Warriors in Game 6,” Elliot remembered. “Yeah, we made a trip, but I’m going to give you your space. And he’s like, ‘No, come over to the house. Come meet my baby. Come hang out.’”

So, Elliot and his wife went. If the Celtics had won, the trip would have been an excitement-filled celebration, but after the loss, it could have easily turned into an awkward, silent stay.

Instead, White’s reverted to what matters most. In one of the most disheartening moments of his career to date, White put his family and friends first.

“He just saw the Warriors pick up the trophy in his own [arena],” Elliot said. “He comes home, and the first thing he does is he gives Hendrix a kiss, he gives Hannah a kiss, and he asks how they’re doing. He’s asking Holly about how our trip has been. He’s asking about where we went to dinner.

“This is four hours after Game 6, right? It just goes to show his priorities. And that’s not to say that basketball isn’t a priority because it’s a big one for him, and he’s competitive. But he’s just always going to be my best buddy from five years old growing up.”

Left to right: Reece Elliot and Derrick White as kids. Both are wearing read rain ponchos.

Left to right: Reece Elliot and Derrick White.

White gave his friends a tour of the new house. He made sure they were comfortable.

And then, he reached for the Oreos.

“I was like, ‘When was the last time you had an Oreo?’ He’s like, ‘I haven’t had one since the playoff series.’ And he pulls out this clear jar of, I don’t know, 40, 50, 100 Oreos and just starts smacking. He’s like, ‘Man, those are so freakin’ good.’”

Elliot was stunned.

“I’m like, ‘Dude, do you need to vent? Do you need a shot of tequila? Do you need to go throw something at the wall? Like, what do you need?’” Elliot recollected. “He’s like, ‘I need a frickin’ Oreo.’ I’m like, ‘Alright, man, let’s watch some TV and hang out with Hannah and shoot the shit like old times. So, I think it’s just a good representative of, he’s just a good dude.”

As the Celtics prep for Game 3 of their first-round series with the Hawks, Derrick White has made a name for himself. His 2022-2023 regular season is award-worthy and he’s kicked off the playoffs as Boston’s second-leading scorer.

“I feel like I’ve been here forever even though it’s only been one year,” said White after his 33-point, 10-assist showing on the one-year anniversary of his joining the Celtics. “This year, [I’m] just a lot more settled in. Compared to a year ago today when life kind of just changed in an instant. So, I got to say, I love being here, and it’s just been fun playing with this team.”

White is even earning MVP chants at TD Garden after scoring 26 points and being Trae Young’s key defender in Game 2.

“We talked about it after the game,” Tatum said of White’s MVP chants. “He was like, ‘That’s what it feels like?’ And I was like, ‘Yeah, I guess.’”

For White, reaching this point has been a unique battle in expressing himself. Cut from his middle school basketball team. Overlooked by Division I scouts. Nearly red-shirted at the Division II level. Success always preceded by judgment and adversity.

Time after time, challenge after challenge, White diligently proved the initial judgments wrong. He’s reached inside himself for extra motivation so many times, no one could blame him for developing that special brand of NBA, I’m-The-Guy brashness.

But that isn’t Derrick White. He’s always kept his ego in check while staying sure of himself.

“The person you see on the court with Derrick is who he is off the court,” said Repine. “He’s always smiling. He’s pretty straightforward.”

The simplicity of White’s desires breeds an inability to appreciate everything he brings to the court. NBC Boston’s color commentator Brian Scalabrine noted that, “his personality doesn’t fit how good of a player he is.”

White would rather play a board game and hang out with his friends than go out and party. His friends have to beg him to leave the house. “He could sit there all day if we let him,” said Welsh.

So what? Let the other stars handle the glitz and glamor. Derrick White wants to win, he wants to spend time with his family, and he’ll probably want some Oreos.

“He’s a simple dude. Super kind-hearted. Super genuine,” said Welsh. “And unfortunately, definitely one of the nicest dudes I know.”

طوفان بت


سایت طوفان بت : تصویر پلی آف NBA 2023، براکت: جدول رده بندی به روز شده، مسابقات، دانه ها

تصویر پلی آف NBA 2023، براکت: جدول رده بندی به روز شده، مسابقات، دانه ها

سایت طوفان بت
سایت toofan bet

رقابت برای کسب یکی از 16 رتبه در پلی آف 2023 NBA در حال کاهش است.

اگر این فصل امروز، 8 آوریل به پایان برسد، بازی های پلی آف چگونه خواهد بود:

جدول رده بندی کنفرانس شرق

1. میلواکی باکس (دانه بسته شده)
2. بوستون سلتیکس (دانه بسته شده)
3. فیلادلفیا ۷۶رز (دانه بسته شده)
4. کلیولند کاوالیرز (دانه بسته شده)
5. نیویورک نیکس (دانه بسته شده)
6. بروکلین نتز (دانه بسته شده)
7. گرمای میامی (پوزیشن Play-In قطع شد)
8. آتلانتا هاکس (پوزیشن Play-In قطع شد)
9. تورنتو رپتورز (پوزیشن Play-In قطع شد)
10. گاو نر شیکاگو (پوزیشن Play-In قطع شد)

براکت کنفرانس شرق

1. میلواکی باکس در مقابل برنده شماره 8 مرحله بازی
2. بوستون سلتیکس در مقابل برنده شماره 7 مرحله بازی
3. فیلادلفیا 76رز در مقابل 6. بروکلین نتس (نهایی)
4. کلیولند کاوالیرز در مقابل 5. نیویورک نیکس (نهایی)

بازی های PLAY-IN (نهایی شده)

8. آتلانتا هاکس @ 7. میامی هیت
11 آوریل، TNT، زمان: TBD

برنده به عنوان بذر شماره 7 صعود می کند. بازنده با برنده رپتورز-بولز برای رتبه 8 بازی می کند.

10. شیکاگو بولز @ 9. تورنتو رپتورز
12 آوریل، ESPN، زمان: TBD

برنده به یک بازی حذفی در برابر بازنده Heat-Hawks برای رتبه 8 صعود می کند. بازنده از مسابقات Play-In حذف می شود.

جدول رده بندی کنفرانس های غرب

1. دنور ناگتس (دانه بسته شده)
2. ممفیس گریزلیز (دانه بسته شده)
3. ساکرامنتو کینگز (دانه بسته شده)
4. فونیکس سانز (دانه بسته شده)
5. گلدن استیت وریرز* (باقی مانده: @ POR)
6. LA Clippers* (در مقابل POR، @ PHX) — 0.5 گیگابایت
7. لس آنجلس لیکرز* (در مقابل UTA) — 1 گیگابایت
8. نیواورلئان پلیکانز* (@ MIN) — 1 گیگابایت
9. مینه سوتا تیمبرولوز* (@ SAS، در مقابل NO) — 2.5 گیگابایت
10. اوکلاهما سیتی تاندر^ (در مقابل MEM) — 4 گیگابایت

براکت کنفرانس غربی

1. دنور ناگتس در مقابل برنده شماره 8 مرحله بازی
2. ممفیس گریزلیز در مقابل برنده شماره 7 مرحله بازی
3. ساکرامنتو کینگز در مقابل 6. لس آنجلس کلیپرز
4. فونیکس سانز در مقابل 5. گلدن استیت وریرز

بازی های PLAY-IN

7. لس آنجلس لیکرز در مقابل 8. نیواورلئان پلیکانز

برنده به عنوان بذر شماره 7 صعود می کند. بازنده نقش برنده Wolves-Thunder را برای رتبه 8 بازی می کند.

9. مینه سوتا تیمبرولوز در مقابل 10. اوکلاهما سیتی تاندر

برنده به یک بازی حذفی در مقابل بازنده لیکرز-پلیکنز برای رتبه 8 صعود می کند. بازنده از مسابقات Play-In حذف می شود.

* حداقل Play-In خواهد ساخت
^ در Play-In شرکت خواهد کرد

پلی آف 2023 NBA چه زمانی آغاز می شود؟

پلی آف NBA با مسابقات Play-In آغاز می شود که بین 11 تا 14 آوریل برگزار می شود. پس از آن، دور اول پلی آف از 15 آوریل آغاز می شود. بازی ها تا آغاز فینال NBA در 1 ژوئن ادامه خواهد داشت.

چند تیم به پلی آف NBA راه می یابند؟

از نظر تاریخی، 16 تیم (هشت تیم با بهترین رکوردها در هر کنفرانس) تیم های پلی آف NBA را تشکیل می دهند. با تورنمنت Play-In، چهار تیم اضافی این شانس را به دست می‌آورند که در فصل بعد بازی کنند.

از انجمن ملی بسکتبال اطلاعات بیشتری دریافت کنید موارد دلخواه خود را دنبال کنید تا اطلاعاتی در مورد بازی ها، اخبار و موارد دیگر دریافت کنید

طوفان بت


سایت طوفان بت : After HR record, Aaron Judge wants more MLB success for the Yankees

After HR record, Aaron Judge wants more MLB success for the Yankees

سایت طوفان بت
سایت toofan bet

On a cloudy day in early January, Aaron Judge walked into the Yankees’ player development complex in Tampa, Florida. Hitting coach Dillon Lawson and infielder DJ LeMahieu were already working in the batting cages inside. They greeted Judge and congratulated him on the contract he’d signed a few weeks before, guaranteeing him a staggering $360 million over nine years.

Judge turned to Lawson. “So, what do you got for me?” he said. Judge wanted something specific to work on during this voluntary winter session, a flaw on which he could focus. Lawson hesitated. He was intimately aware of the obvious reality: Judge hit 62 home runs last season. He set an American League record for power last season. He became the biggest star in his sport last season.

“What — you don’t want to just run that one back?” Lawson said. But Judge gave only a courtesy laugh.

It wasn’t that Judge wasn’t touched by the praise. It was that his own record-breaking season isn’t how he frames what was or what might be for this team, a group of players that won 99 games in 2022 but failed — again — to deliver the Yankees a first World Series since 2009.

The difference this year, Judge believes, will lie in the small margins. In the little moments. In the marrow. The Yankees, Judge thinks, are so close to getting what they want that it’s impossible to be certain what tiny improvement might push them over the line. (It doesn’t hurt to keep hitting home runs, either. In his first three games, he already has two.)

So no, Judge told Lawson, he doesn’t want to run back last season. And even in January, he didn’t just want to shake the dust off his swing. He hefted his bat and stepped into the cage.

“There’s got to be more,” he said.

TWO DAYS BEFORE the Yankees’ first exhibition game in late February, Oswaldo Cabrera, a young Venezuelan utility player entering his second season in the majors, bounded into the clubhouse with a binder and a paperback book tucked under his arm. The book was “El Arte de la Guerra,” a Spanish translation of Sun Tzu’s “The Art of War” — the famous Chinese military treatise that has found a modern audience among those wanting to better understand the connection between mental strength and success.

“I have talked to him a lot about the mind,” Cabrera said, nodding his head at Judge’s locker just a few places up the row. “He talks to me about how important it is, how it means so much. That’s what I am learning now. And look at his career — why wouldn’t I want that? Why wouldn’t I want to do what he is doing?”

Later, Judge smiled when he heard about Cabrera’s reading choice. This is the sort of incremental improvement Judge embraces. Teammates understandably want to grill him on the details of how he loads weight to his back foot or the mechanics of his swing path, but the intellectual part of being a professional athlete has always intrigued Judge even more.

In his first few years with the Yankees, Judge picked up a habit of swiping dirt from the ground while at the plate, squeezing it with his hand and then tossing it away as a sort of mental trigger to help put a bad swing behind him. As his star — and the stakes of his career — rose higher, Judge searched for more mental advantages, digging deeper and deeper not only into the things he chose to do but also into the way he thought about doing them.

Books, like Ryan Holliday’s “Stillness is the Key” and Gary Mack’s “Mind Gym,” became a significant and consistent part of Judge’s cerebral development. He rotates through a variety of meditation apps (with a preference for Calm). He utilizes different wearable stress-relief devices, including one that has made its way around the Yankees’ clubhouse and, as Judge puts it, involves “holding it in your hands and it vibrates and man, it makes you feel relaxed.”

Judge gestured at the rest of the locker room: “This is all a tool that I use. Look around — everyone in the league has a bat. Everyone goes to the cage, does drills. Everyone. But somebody that doesn’t use this, doesn’t use these techniques or doesn’t have somebody they can talk to — I think I’ve got an edge on them.”

Among the most important people who contribute to his success, Judge said, is Chad Bohling, the leader of the team’s mental conditioning department. One of the routines Judge developed with Bohling is a ritual for the moment just before he goes out to the field. At exactly the same time before first pitch — “You can set your watch to it,” manager Aaron Boone said — Judge leaves the clubhouse, ducks into Bohling’s office and watches one of several videos Bohling has prepared that feature a flurry of positive images: Judge making a smooth defensive play or a sequence of excellent swings, one after another. Sometimes there will be a clip of an iconic athlete, like Michael Jordan or Peyton Manning. Sometimes there are images of Judge rounding the bases.

The inspirational component to the videos is obvious: “I’m probably not going to go 5-for-5 but at least it’s in my mind,” Judge said. Yet inspiration isn’t the main reason he watches them.

Despite standing 6-foot-7, despite averaging a home run every 9 at-bats, despite being named the 16th captain in Yankees history, Judge still battles fear. He still gets terrified he won’t be able to deliver what is expected of him night after night.

“Even days that I don’t want to, days where I just want to get the game started, I still go in there and watch the video,” Judge said. “Because I need something to help me switch.”


“Like, I’m in here right now, and I’m Aaron — I’m hanging out with you, right?” he said.

“But you know, when I step out there, you have to be somebody else,” he continued, pointing at the door to the field. “Because maybe Aaron, in this moment, might be scared. But No. 99? He isn’t afraid at all.”

THE YANKEES ACTUALLY tried to re-sign Judge at the start of last season, before all the home runs, but Judge turned down a seven-year, $213.5 million offer, betting on himself to raise his own free agent market. He won that bet — handily — captivating the sport as he chased down Roger Maris’ 61-year-old American League record.

In the afterglow, Judge got his astronomical contract and the captainship, and was saddled, immediately, with the question that elevates and shatters so many:

What’s next?

“There’s that quote — something like, ‘It’s impossible to step twice into the same spot in a river,’ because the river is always flowing, right?” said Brian Cashman, the team’s longtime general manager. “Last season was a flood. This season, whatever happens, whatever we all do, is going to be different in so many ways.”

Judge knows that, too, but even as he officially assumes the role of captain, his basic leadership style remains the same. At its heart, it’s one of commitment, kindness and appreciation.

Willie Randolph, who was the Yankees’ captain from 1986-88 and still serves as a spring training instructor, said he believes Judge is one of the few players who doesn’t need to change anything at all in his new position. “I think it’ll just make him a little more aware of the things he’s doing,” Randolph said. “I felt like I was a captain for a few years before I was named one, and I think Aaron is the same way.”

Most of the stories Judge’s teammates told about him in Tampa were about small, intimate moments, and focused less on his largesse or generosity — though that was evident too — and more on basic gratitude.

On a recent afternoon, the Yankees finished workouts early and went on a team-building field trip to PopStroke, a nearby miniature golf franchise.

“Hey, you’re carrying us today, right?” Willie Calhoun, a veteran outfielder who joined the Yankees this offseason, asked Judge just before they teed off on the first hole. Judge howled. “I’ve literally never played golf before,” he said.

Judge, to put it kindly, didn’t carry them. “The problem was they barely had a putter that fit!” he griped a day later, but Calhoun said that watching a hunched-over Judge hit 3 straight putts way past the hole only to then leave the next 4 shots short was one of his favorite experiences this spring.

“He’s competitive because we all are, but he really was paying more attention to everyone else,” Calhoun said. “He was all over the place. I haven’t been here that long but you could see how much he loves these guys.”

This past offseason, pitcher Nestor Cortes was in Tampa when Judge mentioned that he was planning to go to the Buccaneers game the next night. Cortes asked if Judge had room for him and his wife (and maybe also his agent), and within minutes, the tickets arrived in his email.

“Here’s the thing, though,” Cortes said. “What I think about with that weekend isn’t that he gave us the tickets, which was amazing, but that when we got to the game and came up to him, before we could even say thank you for these tickets, he grabbed me and was like, ‘Thank you so much for coming — I’m really, really happy that you guys are here.'”

Cortes laughed. “I was like, ‘Shouldn’t we be thanking you?’ But he was thanking us. He just wanted to spend time with us. And he meant it.”

Captain or not, this is who Judge has been. A Yankees clubhouse staffer said Judge is one of the very few players who, ever since joining the team seven years ago, goes into the kitchen every single day to thank the chefs who prepare the postgame spread. And Lawson, the hitting coach, said he has seen a similar dynamic in the batting cages, as Judge will often go hit in Cage No. 4 during spring training, even though “the big boys usually hit in 1 or 2 because those are the nicest ones.” After taking his swings with the fringe roster players, Lawson said, Judge will thank them for hitting with him.

Elijah Dunham, a young player who has yet to make his big league debut but has hit in Cage No. 4 with Judge, said that what he appreciates most about Judge is that “he acts like we are equals.

“He’s the most important player on the team but he never makes me feel like we aren’t the same,” Dunham said.

If that sounds a bit like pro sports pablum, well, fair enough. But 20 minutes after Dunham said it, the Yankees finished their warmups on the main field and, position-group by position-group, clumps of players would run down the right-field line and head toward the indoor batting cages.

In each instance, the player at the front of the group would reach the door to the cages, fling it open and run through with the rest of the group trailing behind him.

Judge was the only one to do it differently. He led the outfielders over, but instead of going through first, he stopped, pulled the door open and stepped to the side, holding it for all the other outfielders to shuffle past.

Once everyone else went through, Judge followed.

A LITTLE BEFORE 11 a.m. on a Sunday late last month, the fans at Steinbrenner Field buzzed as Judge stepped to the plate during batting practice. First pitch in the Yankees’ opening exhibition game was still a ways off, but any opportunity to see Judge hit is an event.

Giancarlo Stanton, who frequently bats behind Judge in the lineup, had mentioned the day before that Judge has “long levers,” and that phrasing is just right. To see Judge steadily unspool his muscles before whipping his bat through the hitting zone is mechanically absorbing, sort of how staring at the pistons of an engine can be mesmerizing.

Discussing how many home runs Judge will hit this season is a recurrent party game among Yankees fans, and so as Judge blistered more than a few batting practice pitches over the fence, the numbers bantered about in the stands crept higher and higher. “I think he should hit a hundred,” a young boy standing near the dugout said matter-of-factly. (His father did not rule it out.)

Judge is not indifferent to those desires. But he also makes no secret of his focus on improving other aspects of his game. As good as his season was a year ago, the Yankees did not win the World Series, and his power largely disappeared during the stretch run and playoffs.

Because of this, and because of his philosophy of incremental growth, Judge has been attentive (if not a bit overzealous) about the less-obvious details in his game. Boone said he constantly sees Judge spending time with Matt Talarico, the team’s baserunning coach, to perfect his first-step speed. Judge said he is also working with Lawson to modify his approach in certain at-bats where he falls behind — a telling focus since he hit a league-best 21 home runs with two strikes on him last year.

At the mention of a book about the value of small changes called “Atomic Habits,” Judge brightened. “Yes — I know it; I’ve seen that on my wife’s bookcase [and] I’ve been meaning to steal it,” he said. Then he added, “You keep looking because no one knows what will make the ultimate difference.”

In conversations with his teammates this spring, Judge has repeatedly made this point. Simply because last season was his best-ever for hitting home runs doesn’t mean that it was his best-ever season for everything (or even anything) else.

And so he pokes and prods. He tinkers. He keeps looking for that edge he hasn’t yet found. At one point, when talking about the videos he watches before games, Judge mentioned Kobe Bryant. Judge said Bryant is a role model for him when he thinks about how to more consistently toggle that switch from Aaron to No. 99.

Bryant famously had his “Black Mamba” alter ego that he cultivated to help him separate his personal life from his work on the court, and Judge said he is in awe of that clear and simple definition.

“Do you have something like that?” he was asked. Judge narrowed his eyes.

“Not yet,” he said. “But give me time.”

طوفان بت


سایت طوفان بت : پنج بالقوه که به افزایش سهام آنها در دالاس کمک کرد

پنج بالقوه که به افزایش سهام آنها در دالاس کمک کرد

سایت طوفان بت
سایت toofan bet

آرلینگتون، تگزاس – Dallas-Fort Worth Metroplex در آخر هفته مشغول به کارگیری در جهان بود زیرا رویدادهای متعددی با حضور برخی از استعدادهای برتر در منطقه برگزار شد.

روز جمعه شاهد بودیم که برخی از سرعت‌بازان روی گریدرون این ویژگی‌ها را به پیست در Lancaster Meet of Champions ترجمه کردند، در حالی که شنبه گروهی از جلسات تمرینی در سراسر دالاس را قبل از کمپ Under Armour یکشنبه در آرلینگتون به نمایش گذاشت.

در اینجا پنج بالقوه وجود دارد که سهام خود را در آخر هفته بهبود بخشیدند.

LA RIVALS CAMP SERIES: QB Spotlight | استخدام شایعه ساز | جوایز گورنی | کمپ MVP | بازیکنانی که در رتبه بندی خود بهتر عمل کردند | شرکت‌کنندگان را ترکیب کنید تا بلیت‌های اردوی یکشنبه را تهیه کنند

برایانت وسکو، گیرنده پهن چهار ستاره میدلوتیان (تگزاس) پس از یک آخر هفته غیرواقعی که با تسلط او در مسابقات پرش در روز جمعه در لنکستر (مقام دوم در پرش طول، پنجم در پرش سه گام) شروع شد، مورد بسیار قانع‌کننده‌ای برای بهترین مجری در کل داشت. او روز یکشنبه راهی آرلینگتون شد تا با برخی از بهترین مدافعان دفاعی منطقه صعود کند و به اوج برود.

روان بودن وسکو در مسیر دویدن، حرکت در بالای مسیرها و دستان قوی او در پایان، او را در روز یکشنبه به سادگی غیرقابل محافظت کرد. حتی با وجود مدافعان دفاعی که می‌توانستند با انقباض سریع و قدرت او در 6 فوت-2 و 170 پوند همگام شوند، کنترل بدن وسکو در بالا به او اجازه می‌داد تا سخت‌ترین تکرارها را با یک برد به پایان برساند.

وسکو در حال حاضر به عنوان سرباز شماره 165 در کشور و استخدام شماره 31 از تگزاس قرار دارد، اما در هر دو دسته بعد از تعطیلات آخر هفته افزایش ها مرتب است. گروهی قوی از گیرنده‌ها از ایالت تگزاس خارج می‌شوند، و در حالی که کلاس 2024 بازتاب بزرگ دیگری از آن است، وسکو به طور پیوسته نشان می‌دهد که در میان نخبگان قرار دارد.


پایان دفاعی چهار ستاره لیتل راک (آرک.) میلز چارلستون کالینز ترکیبی از اندازه و سرعت دارد که کنترل او را از لبه تقریباً غیرممکن می‌کند، زیرا بومی آرکانزاس روز یکشنبه در حین دویدن یک به یک حرکت پس از حرکت انجام داد. برای دور زدن تکل های تهاجمی و ورود به میدان عقب.

کالینز همیشه در مورد او یک انفجار سریع داشته است که به او اجازه می دهد با عجله از خط خارج شود، اما کار او در اتاق وزن چیزی که بیشتر مشهود بود زمانی که او توانست با یک تکل تهاجمی چابک تر صف آرایی کند در حالی که یک جفت توپ را وحشیانه می کرد. بچه ها بعد از پیاده شدن اولیه اش در سنگر.

این چهار ستاره در حال حاضر خارج از Rivals250 قرار دارد و به عنوان بازیکن شماره 5 از آرکانزاس رتبه بندی می شود، اما عملکرد او در آخر هفته تضمین می کند که هر دو دسته شاهد بهبودهایی باشند.


دانیل کروز، گارد تهاجمی چهار ستاره نورث ریچلند هیلز (تگزاس) با یک مشت اولیه قوی و نیمه پایینی که باعث می‌شد پاس‌های مختلف در حین تک به تک مهار شوند، ثابت کرد که یکی از برترین بازیکنان خط داخلی حاضر در جلسه روز یکشنبه است. -یک جلسه

کروز در آخرین رتبه بندی رتبه چهار ستاره را به دست آورد، اما در Rivals250 قرار نگرفت. ارزش او به عنوان یک نیرو در سنگر، ​​دفعه بعد این نتیجه را تغییر خواهد داد.


اردوی یکشنبه اولین فرصت اثباتی را برای کارلون جونز در خط دفاعی بای سیتی (تگزاس) فراهم کرد، و پاس عجله 6 فوت 3، 275 پوندی در برابر برخی از بازیکنان خط حمله برتر منطقه تحت تأثیر قرار گرفت.

جونز که عمدتاً در تکل‌های دفاعی صف آرایی می‌کرد، از میان خط‌داران داخلی حریف نیرو می‌گرفت و راه‌های مختلفی برای ورود به خط دفاعی پیدا می‌کرد. نه برنامه تاکنون ارائه شده است، از جمله سه تیم Power Five، زیرا جونز با گذشت روزها همچنان در مسیر استخدام ادامه می دهد.


زاخاری اسمیت، ورزشکار رد اوک (تگزاس) پس از یک فصل تکل سه رقمی به عنوان یک نوجوان، مقداری بخار در مسیر استخدام می‌کند و در آخر هفته در چندین مرحله ظاهر شد.

اسمیت با شروع یک جلسه تمرین در روز شنبه در حومه شمالی دالاس، ملیسا، باسن روان و سرعت بالایی را به نمایش گذاشت که بلافاصله ورزشکاری او را آشکار کرد. در اردوی یکشنبه، او این ویژگی‌ها را در برابر برخی از استعدادهای برتر منطقه در زمین بازگرداند و تقریباً همه افرادی را که مقابل او قرار می‌گرفتند، کنترل کرد.

رتبه بندی اولیه اسمیت که در حال حاضر در Rivals رتبه بندی نشده است، پس از عملکرد او در آخر هفته، زمینه محکمی خواهد داشت.

طوفان بت


سایت طوفان بت : نکات برجسته، امتیازات، گزارش ACT Brumbies vs Queensland Reds

سایت طوفان بت
سایت toofan bet

ACT Brumbies روز شنبه در کانبرا با نتیجه 23-17 کوئینزلند ردز را شکست داد و رکورد شکست ناپذیری خود را در سوپر راگبی اقیانوس آرام حفظ کرد.

نوآ لولسیو، بازیکن برامبیز، ابتدا یک تلاش در دقیقه 75 دریافت کرد که قبل از اینکه جیمز دولمن، داور، 5 امتیاز را از صفحه امتیاز بگیرد، برنده را یخ می کرد.

دولمن به کاپیتان‌های رایان لونرگان و تیت مک‌درموت گفت: «فقط توضیح می‌دهم، این یک وضعیت واقعاً ناگوار در ارتباط با پیام‌های ما است.

فصل 2023 سوپر راگبی اقیانوس آرام را در خانه راگبی، استان اسپورت تماشا کنید. همه مسابقات پخش آگهی رایگان، زنده و بر اساس تقاضا

“متاسفانه زمانی که سفیدها (برامبی ها) ضربه ای به آن ها زدند، کامنت ها از بین رفته اند، بنابراین ما نمی توانیم برای امتحان برتری را به نمایش بگذاریم. comms، بچه ها متاسفم، نتونستم بشنوم.”

بوها در استادیوم GIO به صدا در آمدند اما پس از سوت پایان در جشن صدمین بازی نیک وایت برای باشگاه، به تشویق و آواز روی آوردند.

هافبک وایت اولین دیداری فشرده را به ثمر رساند که با این وجود برامبی های 3-0 همیشه به نظر می رسید که پیروز شوند.

بیشتر بخوانید: برادر والابی به عنوان Drua stun Crusaders برنده بازی دیرهنگام را لگد می زند

مهرتنس: همانطور که مربی پاسخ می دهد، تیم های لو رفته ادی جونز تصادفی بودند

بیشتر بخوانید: درو میچل آن را هنگام مصاحبه با قهرمان فرقه ملبورن از دست می دهد

اسنایپ های سفید برای اولین تلاش برامبی ها

میزبان در نیمه دوم با نتیجه 13-0 پیش افتادند و ستاره های قرمزها جیمز اوکانر و جردن پتایا در نیمه دوم بازگشت خود را آغاز کردند.

اوکانر دور اول را به دلیل مصدومیت از دست داد و در دو بازی اخیر پشت سر تام لینا، بازیکن احتمالی نوجوان، از روی نیمکت بیرون آمد.

این کهنه کار دو بار برای پتایا تلاش کرد – یکی با چکمه و دیگری با دست – و از اندرو مهرتنز بزرگ All Blacks تمجید کرد.

پتایا برای تلاش «شبهانه» اوج می گیرد

مهرتنز در برنامه ناین و استن اسپورت گفت: «هیچ چیز مثل کمی رقابت نیست.

“او دیده است که تام لینا در مراحل اولیه سوپر راگبی مورد تحسین قرار گرفته است. گاو قدیمی می خواهد برگردد و برتری خود را تثبیت کند.”

دن مک‌کلار، دستیار مربی والابیس، گفت که اوکانر “تأثیر بزرگی داشته و تفاوتی واقعی” برای قرمزهای 1-2 ایجاد کرده است و انتظار دارد که او آخر هفته آینده شروع کند.

اوکانر گفت: “من فقط می خواستم بیرون بروم و بازی خود را انجام دهم.”

“من به نوعی از آن دور شدم، قسمت آخر سال گذشته، و به صدای افراد زیادی در پس زمینه گوش دادم. خوب است که تناسب اندام داشته باشید.”

برامبی ها هفته آینده به مصاف موانا پاسیفیکا می روند در حالی که قرمزها در پشت ناراحتی خیره کننده خود از مدافع عنوان قهرمانی صلیبی ها با یک دروآ فیجیایی شناور روبرو می شوند.

برای دریافت دوز روزانه از بهترین اخبار فوری و محتوای اختصاصی Wide World of Sports، در خبرنامه ما مشترک شوید اینجا کلیک کنید

طوفان بت


سایت طوفان بت : آندرمند سلتیکس با نتیجه 118-114 مغلوب کاوز در OT شد

آندرمند سلتیکس با نتیجه 118-114 مغلوب کاوز در OT شد

سایت طوفان بت
سایت toofan bet

با هدایت جیلن براون (32 امتیاز، 13 ریباند، 9 پاس منجر به گل)، بوستون سلتیکس پس از باخت دو برابر وقت اضافه شب گذشته مقابل نیویورک نیکس، نتوانست در وقت اضافه مقابل کلیولند کاوالیرز پیروز شود. . بوستون کمک های بسیار ارزشمندی را از روی نیمکت پس از ضربات سنگین دیشب دریافت کرد و دفاع به علاوه ریباند واقعا سلتیکس را در صدر قرار داد. به طور قابل پیش بینی، دونوان میچل با Cavs هماهنگ شد یکی دیگر 40 امتیاز

بوستون با 11 مسابقه از این دست رکورد بازی های اضافه در یک فصل را به دست آورد. این مسافت پیموده شده زیادی در فصل است و کمتر از 20 بازی باقی مانده است. براون 40+ دقیقه دیگر را بعد از یک دقیقه بارگذاری سنگین در روز یکشنبه قرار داد.

بوستون در نیمه اول بسیار متمرکزتر و منضبط‌تر ظاهر شد و توپ را با دقت حرکت داد و در عین حال فقط کمک داوران را دریافت کرد. با ساختن یک بالشتک اولیه، آنها توانستند در برابر حملات دونوان میچل و کاوها مقاومت کنند. بوستون خیلی بهتر توپ را شوت کرد و دفاع آنها با وجود بازیکنانی که همیشه در چرخش نیستند، بسیار تمیزتر بود.

بلیک گریفین و مایک موسکالا به جای آل هورفورد و رابرت ویلیامز در میدان جلو شروع کردند. دریک وایت (12 امتیاز) به جای جیسون تاتوم که بازی را به دلیل کوفتگی زانوی چپ از دست داد وارد میدان شد. مالکوم بروگدون پس از دو بازی تعطیلی به دلیل درد مچ پای راست بازگشت و بازی او تفاوت زیادی ایجاد کرد. او 24 امتیاز و 5 پاس گل به دست آورد.

گرانت ویلیامز (12 امتیاز) علیرغم اینکه آخرین بازیکن چرخشی بود که به میدان رفت، تأثیر فوری در دقایق حضورش از روی نیمکت داشت. روی همه آنها در حالی که دفعات پرتاب آزاد او مشخص خواهد شد، او امشب خوب بازی کرد.

برای Cavs، آنها مجبور بودند با مشکلات ناخوشایند و تعداد زیادی چرخش دست و پنجه نرم کنند که آنها را در همان اوایل به یک سوراخ بزرگ انداخت. برای دومین بازی متوالی مقابل سلتیکس، جرت آلن کمترین تاثیر را در بازی داشته است. او در اوایل به مشکل خورده بود. ایوان موبلی از طول خود در هر دو سمت استفاده کرد تا سلتیکس را ناامید کند و با 25 امتیاز به پایان رسید. این میزان کمک میچل است زیرا داریوش گارلند (17 امتیاز) تا پایان بازی از زمین بازی مبارزه کرد.

ماندن در مقابل گاردهای سریع نقطه تاکیدی بود که امشب پس از حک شدن بی امان در هفته گذشته، مورد تاکید قرار گرفت. در بیشتر موارد، Cها موفق بودند زیرا گارلند را قفل کردند و میچل را مجبور به ضربات واقعاً سخت کردند.

سلتیکس شب را با شوت‌های داغ شروع کرد، اما وقتی شروع شد، آن‌ها با دفاع مستحکم و ریباندهای خوب جبران کردند، فرصت‌های کلیولند را محدود کردند و بیشتر برای خودشان خلق کردند. سلتیکس پس از پرش به برتری زودهنگام، تا پایان شب قبل از شکست در اواخر بازی، تا حد زیادی کنترل را در دست داشت، که با دوندگی 14-4 Cavs تقویت شد.

3 امتیازی پشت سر هم از داریوش گارلند و چند حمله بد از سلتیکس جرقه‌ای را برای دویدن دیرهنگام کاوس برانگیخت که ترس از عادت سلتیکس به رها کردن پایشان از گاز را برانگیخت. این به طرز وحشتناکی شبیه به بازی چهارشنبه گذشته بود، اما این بار، کلیولند تمام راه را برگشت. Jaylen Brown و Donovan Mitchell قبل از اینکه دومی در 24.7 ثانیه باقی مانده پیش بیفتد، ضربه به ضربه زدند.

همه اینها برای یک دریک وایت 3 امتیازی تنظیم شد تا خوشبختانه در 12.8 ثانیه باقیمانده به زمین بازگردد. دونوان میچل در فاصله 5.8 ثانیه باقی مانده به خط رسید و هر دو FT را میخکوب کرد. پیتون پریچارد توپ را در طول زمین گرفت تا ضربه ای به زور بزند، که منجر به ضربه تهاجمی گرانت ویلیامز شد که در آن خطا روی او انجام شد. متأسفانه ویلیامز هر دو FT را از دست داد.

بوستون برای شروع OT به بازی های خانگی ادامه داد، که با توجه به دقایق اخیر قابل درک است. متأسفانه نتوانستند سرمایه گذاری کنند. کلیولند چهار امتیاز پیش رفت و جو مازولا به گرانت ویلیامز اعتماد کرد و بار دیگر به سمت او رفت. ویلیامز تلاش 3 امتیازی را شکست داد و این تمام چیزی بود که او نوشت.

سلتیکس چهارشنبه شب در خانه با پورتلند تریل بلیزرز پیش از شروع یک سفر جاده ای طولانی که آنها را به مدت 14 شب در سراسر کشور خواهد برد، به میدان خواهند رفت. آنها در حال حاضر دو بازی از اولین تیم پشت میلواکی باکس فاصله دارند.

طوفان بت


سایت طوفان بت : فصل های بد پس از قهرمانی در سوپر بول

فصل های بد پس از قهرمانی در سوپر بول

سایت طوفان بت
سایت toofan bet

معمولاً برای طرفداران فوتبال آسان است که برندگان Super Bowl را به خاطر بسپارند، اما در مورد بدترین خماری های Super Bowl چطور؟ به هر حال، به همان اندازه که کسب یک قهرمانی عالی است و شاید یکی از بهترین تیم‌های NFL در تمام دوران در نظر گرفته شود، در فصل بعد نیز همیشه از بین می‌رود.

این باعث شد در مورد بدترین برندگان سوپربول در فصل بعد فکر کنیم. چه تیم هایی به سادگی نتوانستند فصل افتخار خود را دنبال کنند؟

بدترین خماری های سوپر بول

با بیش از 50 سوپربول در کتاب، بیش از 50 تیم مجبور شده اند یک فصل قهرمانی را دنبال کنند. بسیاری از آن تیم ها موفق شده اند سال بعد به اندازه کافی خوب عمل کنند، اما برخی دیگر نتوانسته اند از خماری وحشتناک جلوگیری کنند. با در نظر گرفتن این موضوع، در اینجا رتبه بندی ما از 10 بدترین خماری سوپربول در تاریخ لیگ آمده است.

10. 1970 رئیسان شهر کانزاس

پس از برنده شدن در Super Bowl IV، چیفز اولین تیمی بود که سال بعد خماری قابل توجهی را تجربه کرد. آنها بدترین تیمی نبودند که خماری را تجربه کردند، اما فصل اول خود را از دست دادند و در نهایت به دو تساوی در فصل بعد رضایت دادند.

کانزاس سیتی سال قبل 11-3 رفت و سپس سه بازی پلی آف از جمله سوپر بول را برد. اما پس از شروع کند و باخت در دو هفته پایانی فصل، چیفز در سال 1970 با نتیجه 7-5-2 پیش رفت و پلی آف را از دست داد و یک بازی را پشت سر رقیب رایدر در AFC غرب به پایان رساند.

9. غول های نیویورک 2012

در سال 2011، جاینتز برای دومین بار در پنج فصل گذشته بر پاتریوتز پیروز شد و بار دیگر نیوانگلند را به یکی از بهترین تیم هایی تبدیل کرد که سوپربول را از دست داده است. اما G-Men در فصل بعد دوباره به حالت متوسط ​​افتاد.

از قضا، غول های 2012 رکورد 9-7 مشابهی داشتند که در سال 2011 داشتند. تفاوت این است که 9-7 در سال 2011 به اندازه کافی خوب بود که NFC East را برد، در حالی که رکورد 9-7 در سال 2012 حتی برای بدست آوردن آن کافی نبود. غول ها به پلی آف. اگر منصف باشیم، آنها فصل 2012 را با نتیجه 6-2 آغاز کردند و مانند یک مدعی به نظر می رسیدند. اما آنها در نیم فصل دوم 3-5 پیش رفتند.

در واقع، غول‌ها پس از برد Super Bowl XLVI خود به مارپیچ ادامه دادند و تنها یک بار در دهه آینده به پلی آف رفتند و تا فصل 2022 در بازی پلی‌آف پیروز نشدند.

8. 2016 Denver Broncos

با بازنشستگی پیتون منینگ، هدایت ترور سیمیان در پست کوارتربک، و سرمربی گری کوبیاک که با مشکلات سلامتی که او را مجبور به بازنشستگی پس از فصل کرد، سروکار داشت، برانکوها به طور پیش‌بینی‌شده دوران سختی را برای دفاع از عنوان سوپربول خود در سال 2016 سپری کردند.

با وجود شروع فصل 4-0 و اجتناب از خماری فوری، همه چیز در نیم فصل دوم به هم ریخت. دنور در یک نقطه 8-4 بود اما سه بازی از چهار بازی را باخت تا فصل را به پایان برساند و آنها را 9-7 کرد و از پلی آف خارج شد.

7. Tampa Bay Buccaneers 2003

علیرغم انتظارات مبنی بر اینکه باکس فرصتی برای دفاع از قهرمانی فصل قبل خود در سوپربول داشت، در سال 2003 همه چیز برای تامپا خوب نبود. سال، زیرا آنها دو باخت اضافه وقت در پنج هفته اول و سه باخت دیگر داشتند که با سه امتیاز یا کمتر همراه بود.

همچنین، پس از اینکه دفاع تامپا آنها را به سوپر باول رساند، عدم توانایی تهاجمی آنها را فرا گرفت. باکس در 11 بازی از 16 بازی خود در سال 2003 نتوانست به 20 امتیاز برسد. این منجر به رکورد 7-9 و رختکنی شد که بین تیم ها تقسیم شد زیرا حمله تامپا هنوز نمی توانست وزن خود را تحمل کند.

6. تیم فوتبال واشنگتن 1988

پس از برنده شدن سوپر باول در سال قبل، واشنگتن نتوانست آن را در سال 1988 ادامه دهد.

اگر منصف باشیم، واشنگتن در میانه فصل و تا حد زیادی در رقابت های پلی آف 5-3 بود. اما پس از باخت 41-17 مقابل اویلرز در هفته نهم، چرخ ها از کار افتاد.

واشنگتن در نیم فصل دوم فقط 2-6 بود و سه تا از آن بازی ها را حداقل با دو تاچ داون باخت. واشنگتن با تنها یک برد در شش هفته پایانی فصل، فصل 1988 را با نتیجه 7 بر 9 به پایان رساند و از تصویر پلی آف فاصله داشت.

5. اوکلند رایدر 1981

Raiders در طول فصل 1980 به عنوان تیم Wild Card کمی غافلگیرکننده بود، اما این منجر به یکی از بدترین خماری های Super Bowl شد. از نظر تهاجمی، رایدرها در سال 1981 بی‌رحمانه بودند. آنها در 6 باخت از 9 باخت خود در جریان رقابت‌های 7-9 خود، 10 امتیاز یا کمتر به دست آوردند که باعث شد آنها در رده چهارم AFC West قرار بگیرند.

این شامل یک کشش در اوایل فصل بود که Raiders در سه بازی متوالی از بازی خارج شد. این یک رکورد خجالت آور NFL برای هر تیمی بود، اما برای قهرمانان فعلی سوپربول بدتر است که چنین رکوردی را برای ناکارآمدی تهاجمی ثبت کنند.

4. 1999 Denver Broncos

جای تعجب نیست که پس از بازنشستگی جان الوی پس از پیروزی های پشت سر هم در سوپر باول، برانکوها یکی از بدترین خماری های سوپربول را تجربه کردند. دنور با برایان گریز تازه کار در پست کوارتربک به میدان رفت، بنابراین دردهای رشد آشکاری وجود داشت، به خصوص در شروع 0-4 تیم.

اوضاع در نیم فصل دوم کمی بهتر شد، زمانی که برانکوها سال را 4-4 به پایان رساندند. اما این کافی نبود تا آنها را از پایان 6-10 و آخر شدن در AFC غرب نجات دهد. البته، این بهای بدی نیست که پس از برنده شدن پشت سر هم در سوپر بول ها پرداخت کنید.

3. غول های نیویورک 1987

پس از 14-2 بردن و بردن سوپر بول در فصل قبل، جاینتز به سرعت به یکی از بدترین برندگان سوپربول در فصل بعد تبدیل شد. اگر هیچ چیز دیگری، در اوایل فصل، G-Men یک فاجعه کامل بود.

آنها پنج بازی اول فصل خود را باختند و کمتر از 20 امتیاز در آن بازی ها به دست آوردند، از جمله باخت زشت 6-3 در وقت اضافه به بیلز برای تکمیل شروع 0-5.

اگر خط نقره ای وجود داشته باشد، جاینت ها بعد از آن همه چیز را تغییر دادند و پس از آن شروع وحشتناک، 6-3 پیش رفتند. با این حال، آنها در نهایت تنها 6-9 به پایان رسیدند، و در 10 بازی از 15 بازی، 20 امتیاز یا کمتر به دست آوردند، و آنها را به یکی از بدترین تیم هایی تبدیل کرد که NFL تا به حال در دوران دفاع از عنوان قهرمانی خود دیده است.

2. 1982 San Francisco 49ers

حتی در میانه سلسله خود، 49ers یکی از بدترین خماری های Super Bowl را تجربه کردند. انصافاً، اعتصاب آن فصل، هفت بازی را در میانه فصل لغو کرد.

اما حتی قبل از اعتصاب، سانفرانسیسکو سال را 0-2 آغاز کرد. اوضاع پس از حل شدن اعتصاب خیلی بهتر نشد، زیرا 49ers در 4 بازی از 6 بازی اخیر خود شکست خوردند و در نهایت فصل را تنها 3-6 به پایان رساندند. در حالی که اعتصاب کمک کرد، این تنها فصلی بود که 49ers در بین سال‌های 1981 و 1998 حداقل در 10 بازی موفق نشدند.

1. 2022 رامز لس آنجلس

رامز در سال 2022 پس از برنده شدن در سوپر بول قبلی، ظاهر کاملی را انجام داد. حتی قبل از مصدومیت بازیکنان کلیدی مانند متیو استافورد، کوپر کوپ و آرون دونالد، رامز شروع وحشتناکی داشت و در بازی اول فصل خود را با نتیجه 31-10 شکست داد.

آنها بعداً در وسط فصل شش بازی متوالی باخت را پشت سر گذاشتند و امیدها را از بین بردند.

پس از انجام چنین حمله پربار در سال 2021، رامز در 11 بازی از 17 بازی خود 17 امتیاز یا کمتر به دست آورد که به رکورد 5-12 و بدترین فصل (بر اساس درصد برد) که تاکنون توسط یک قهرمان سوپربول در حال انجام است، کمک کرد.

طوفان بت


سایت طوفان بت : برترین گلزنان لیگ برتر 2021/22

سایت طوفان بت
سایت toofan bet

محمد صلاح و سون هیونگ مین جایزه کفش طلای لیگ برتر را در این فصل به اشتراک گذاشته اند و هر کدام در فصل 2021/22 با 23 گل به پایان رسیده اند.

هری کین مدافع عنوان قهرمانی پس از یک چالش طولانی از صلاح بود تا فصل گذشته با 23 گل در جدول گلزنان برتر جدول اول شود.

لیگ برتر 22/23 نقل و انتقالات تابستانی: تمام معاملات تکمیل شده

این سومین موفقیت برای کین بود که با مجموع پیروزی‌های کفش طلایی که توسط آلن شیرر، رکورددار گلزن تاریخ لیگ برتر انگلیس، برابری می‌کرد.

امسال کین به دنبال تاج چهارمی بود که با رکورد برابری می کرد.

مسابقه کفش طلایی 2022-23 را اینجا دنبال کنید!

صلاح و برونو فرناندز که هر کدام فصل گذشته روی سکو رفتند، با امید به چالش کشیدن دوباره وارد رقابت شدند، در حالی که روملو لوکاکو، گلزن ثابت لیگ برتر، پس از یک دوره پربار در سری آ با اینتر، به چلسی بازگشت.

منچستریونایتد پس از آن کریستیانو رونالدو را در بازگشتی هیجان‌انگیز به اولدترافورد بازگرداند و فصل 2021/22 را به رقابتی‌ترین مسابقه کفش طلا در سال‌های اخیر تبدیل کرد.

جیمی واردی برنده سابق، پاتریک بامفورد مهاجم لیدز، دومینیک کالورت لوین از اورتون، مایکل آنتونیو ستاره وستهم و اولی واتکینز و دنی اینگز، ستاره وستهم، بخشی از گروه قدرتمندی از خارج از شش تیم بزرگ انگلیس هستند که به عنوان مدعی رتبه بندی شدند. فصل شروع شد

این صفحه در طول فصل به‌روزرسانی شد زیرا ما نگاهی عمیق به آخرین جدول رده‌بندی بازیکنانی که بیشترین گل‌های EPL را داشتند انداختیم. با پایان یافتن کمپین برتر، نتایج نهایی را داریم.

مسابقه کفش طلای لیگ برتر به نبرد مستقیم محمد صلاح و سون هیونگ مین در هفته های پایانی فصل ختم شد.

در نهایت، صلاح، مهاجم لیورپول و سون، ستاره تاتنهام، پس از یک سال پرهیجان، این جایزه را به اشتراک گذاشتند.

صلاح در فصل 2021/22، 23 گل در لیگ به ثمر رساند که مجموع نهایی آن از 35 بازی (30 بازی) بود.

او در بیشتر فصل به تنهایی در صدر جدول گلزنان انگلیس قرار داشت.

با این حال، صلاح در 11 بازی اخیر خود در لیگ برتر در این فصل، تنها 4 گل به ثمر رساند و به برخی از رقبای کلیدی خود اجازه داد تا در جدول رده بندی نزدیک تر شوند و در نهایت سون را به خود اختصاص دهند.

ستاره مصری تنها در شش دقیقه مانده به پیروزی 3-1 لیورپول مقابل وولوز در آخرین روز فصل، نیاز به گلزنی داشت تا بتواند سهمی از این جایزه را به خود اختصاص دهد.

این به این دلیل بود که سون به بالای جدول امتیازدهی شده بود. او با به ثمر رساندن 23 گل از 35 بازی در لیگ برتر، فصل را به پایان می رساند.

مهاجم اسپرز در 10 بازی اخیر خود در لیگ برتر، 12 بار گلزنی کرد و با گلزنی تیمش در راهیابی به لیگ قهرمانان اروپا با شکست 5-0 نوریچ سیتی در روز آخر، اگر گل صلاح مقابل ولوز نبود، قطعاً پیروز می شد. .

این در حالی است که کریستیانو رونالدو در این فصل شکوه کفش طلا را از دست داد.

ستاره پرتغالی پس از اینکه فصل را از منظر فردی به پایان رساند، در جایگاه سوم قابل احترامی قرار گرفت.

رونالدو از 12 مارس 9 گل در لیگ به ثمر رساند، علیرغم غیبت در برخی مسابقات – مانند آخرین بازی فصل در کریستال پالاس – و جایگاهی را برای این بازیکن 37 ساله بر روی سکو تضمین کرد.

این کهنه کار کمتر شروع کرد – فقط 27 – نسبت به هرکس دیگری که در بین پنج نفر برتر قرار گرفت.

هم تیمی سون، هری کین، با 17 گل در سال از 37 بازی به مقام چهارم رسید.

برنده کفش طلای سابق پس از شروع غیرمشخصه ای کند در فصل در میان دوره ای از گمانه زنی های شدید نقل و انتقالاتی که او را به منچسترسیتی مرتبط می کرد، صعود کرد.

کین کاپیتان تیم ملی انگلیس در سه بازی اخیر خود 4 بار گلزنی کرد تا کمی کمتر از رونالدو به پایان برسد.

سادیو مانه، هم تیمی صلاح در لیورپول، با 16 گل در رده پنجم قرار گرفت و قرمزها و اسپرزها در صدر جدول رده بندی قرار گرفتند.

مانه یک امتیاز را جلوتر از دیوگو جوتا به پایان رساند، کسی که بیشتر فصل را به عنوان رقیب اصلی صلاح گذراند، اما در میان رقابت شدید برای موقعیت‌های تهاجمی در لیورپول، حرکت خود را از دست داد، زیرا در هفت بازی اخیر خود در لیگ قهرمانان اروپا موفق به گلزنی نشد.

بهترین گلزن من سیتی، کوین دی بروین، با 15 گل در رده ششم قرار گرفت.

و جیمی واردی، یکی دیگر از قهرمانان کفش طلای سابق، پس از گلزنی پنج بار در چهار بازی برای لسترسیتی، به 15 گل رسید تا فصل را با بهترین گل به پایان برساند.

این سه نفر درست جلوتر از ستاره کریستال پالاس ویلفرید زاها (14) به پایان رسید، در حالی که این مهاجم من سیتی رحیم استرلینگ است که با 13 ضربه به نام خود، 10 تیم برتر را تکمیل می کند.

ایوان تونی از برنتفورد، جرود بوون از وستهام و جیمز مدیسون از لستر همگی در نهایت 12 گل برای این فصل به ثمر رساندند.

آنها از گروه 11 که شامل برترین گلزنان لیگ برای آرسنال و چلسی، بوکایو ساکا و میسون مونت بود، جلوتر بودند.

در مجموع 25 بازیکن در این فصل در لیگ برتر دو رقمی شدند، از جمله برونو فرناندز و میخائیل آنتونیو که در اوایل رقابت‌ها مدعی به نظر می‌رسیدند.

بهترین گلزنان فصل 2021/22 EPL

برندگان گذشته کفش طلای لیگ برتر چه کسانی هستند؟

برندگان کفش طلای EPL

رکورد بیشترین گل در یک فصل متعلق به آلن شیرر (1994/95) و اندی کول (1993/94) است.

هر دو بازیکن 34 گل به ثمر رساندند، اگرچه فصل در آن زمان طولانی‌تر بود – شیرر این کار را در 42 بازی و کول در 40 بازی انجام داد.

محمد صلاح در فصل 2017/18 به این رکورد نزدیک شد و 32 بار در 36 بازی گلزنی کرد و بهترین گلزن لیگ برتر را در 13 سال به ثبت رساند.

برنده کفش طلایی با بهترین نسبت گل در هر بازی در یک فصل، هری کین است.

کاپیتان انگلیس تنها در 30 بازی 29 گل به ثمر رساند تا قهرمان فصل 2016/17 شود و میانگین 0.97 گل در هر بازی را به دست آورد.

پیش از این فصل، آرسنال و لیورپول هر کدام با 6 کفش طلا، بیشترین برنده کفش طلای لیگ برتر را داشتند. با ورود به این رقابت، منچستریونایتد 5 امتیاز داشت در حالی که تاتنهام و چلسی در 4 امتیاز بودند.

تنها سه بازیکن بودند که بیش از دو بار بیشترین گل را در EPL به ثمر رسانده بودند.

شیرر سه بار، یک بار با نیوکاسل و دو بار با بلکبرن روورز، برنده کفش طلا شد، در حالی که کین در فصل 2020/21 سومین برد او بود.

موفقیت صلاح در این فصل به این معنی است که او اکنون به لیست سه برنده پیوسته است.

تیری آنری رکورددار است، هرچند که چهار بار برای آرسنال به عنوان بهترین گلزن لیگ برتر انتخاب شده است.

کریستیانو رونالدو و لوئیز سوارز هر دو با زدن 31 گل به ترتیب در فصل های 2007/08 و 2013/14 این جایزه را به دست آورده اند.

لیگ برتر از فصل 1992/93 آغاز شد.

قبل از آن، یان رایت آخرین گلزن ترین گلزن انگلستان در لیگ دسته اول قدیمی بود.

گری لینهکر و آلن اسمیت نیز در دهه 1990 قبل از تغییر نام لیگ برنده بودند.

لیگ برتر: آمار بازیکنان شامل حضور، گل ها و پاس گل ها

بهترین گلزنان لیگ برتر تمام دوران چه کسانی هستند؟

آلن شیرر بهترین گلزن تاریخ لیگ برتر است که در سال 2006 با 260 گل در لیگ برتر انگلیس به کار خود پایان داد.

وین رونی (208) اسطوره منچستریونایتد تنها بازیکن دیگری است که بیش از 200 گل EPL به ثمر رسانده است.

اندی کول (187)، سرخیو آگوئرو (184)، فرانک لمپارد (177) و تیری آنری (175) دیگر بازیکنان سابق لیگ برتر هستند که در صدر فهرست تاریخ قرار دارند.

کین پرگل ترین بازیکن فعال است و در ابتدای فصل 166 گل زده است.

مدت‌هاست که از او به عنوان یکی از مدعیان نادری یاد می‌شود که شانس رقابت با رکورد کل شیرر را دارد.

قبل از شروع فصل 2021/22، رابی فاولر (163)، جرمین دفو (162) و مایکل اوون (150) 10 بازیکن تاریخ لیگ برتر را که 150 گل یا بیشتر به ثمر رسانده اند، جمع آوری کردند.

طوفان بت


سایت طوفان بت : اخبار راگبی 2023، کمپبل جانستون اولین بازیکن همجنس گرا علنی آل بلکس است

سایت طوفان بت
سایت toofan bet

این مقاله در ابتدا در ظاهر شد چیز و با اجازه تکثیر می شود.

در لحظه ای مهم برای جامعه رنگین کمان نیوزلند، کمپبل جانستون خود را به عنوان اولین بازیکن آشکارا همجنس گرا معرفی کرد که نماینده تاثیرگذارترین برند ورزشی کشور بوده است.

All Black No.1056 برای اولین بار در برنامه هفت شارپ TVNZ در عصر دوشنبه به طور عمومی تمایلات جنسی خود را فاش کرد.

بیشتر بخوانید: جوکوویچ “بزرگترین پیروزی زندگی ام” را به دست آورد

بیشتر بخوانید: “این به من صدمه می زند”: تماس وحشیانه جوکوویچ با پدر

بیشتر بخوانید: تکان دادن سر زیبای حریف به “بزرگترین تاریخ”

جانستون که در سال 2005 سه تست برای All Blacks بازی کرد، در طول روزهای بازی خود به برخی از هم تیمی ها و خانواده اش اعتماد کرد. او اولین بازی خود را مقابل فیجی انجام داد و آخرین بازی خود را مقابل شیرهای بریتانیا و ایرلند انجام داد.

این تکیه گاه با بیرون آمدن علنی ابراز امیدواری کرد که این کار تمام انگها را در مورد معنای یک All Black and Crusader از بین ببرد.

جانستون به سون شارپ گفت: “اگر من بتوانم اولین کسی باشم که به عنوان همجنسگرا ظاهر می شود و فشار و انگ اطراف این موضوع را از بین می برد، در واقع می تواند به افراد دیگر کمک کند.”

“ما می دانیم که در میان همه سیاهان یکی وجود دارد.”

جانستون 67 بازی برای کانتربری انجام داد و 37 بازی برای کروسیدرز انجام داد. او همچنین قبل از بازی حرفه ای در خارج از کشور، نماینده Hawke’s Bay و Tasman Mako بود.

وقتی جانستون در کودکی رویای سیاهپوست بودن را داشت، فکر می‌کرد که باید مرد و قوی باشد و احتمالاً همسری با فرزندان داشته باشد.

او در مبارزه‌اش برای پذیرش خودش به «مکان‌های جالب» رفت.

جانستون به سون شارپ گفت: “من آن سمت خود را عمیق تر و عمیق تر می کنم.”

جانستون، گاهی اوقات، دچار شک و تردید می‌شد که با این قالب سازگار نیست.

زمانی که ممکن بود بازی بدی داشته باشم، ظاهر می‌شود و به آن سمت خود نگاه می‌کنم و آن طرف را برای آن مقصر می‌دانم.

کم کم روی شما تأثیر می گذارد و زندگی دوگانه یا دروغ زندگی کردن سخت است.»

اقدام شجاعانه جانستون به دنبال آن است که هیث دیویس، بازیکن سابق تیم کریکت نیوزیلندی در آگوست سال گذشته به طور علنی به نمایش درآمد.

دیویس اولین کریکت باز مرد بین المللی نیوزیلندی بود که علناً در مورد تجربه خود به عنوان یک ورزشکار حرفه ای همجنسگرا صحبت کرد.

جانستون امیدوار بود که یک همجنس گرا آشکارا همه سیاه بتواند یکی از قطعات پایانی پازل ورزش نیوزلند باشد تا نشان دهد که برای هر ورزشکار جوانی که راه خود را در رشته های ورزشی انتخابی خود باز می کند، مقبولیت وجود دارد و تمایلات جنسی را عادی می کند.

بیرون آمدن علنی به عنوان اولین All Black که این کار را انجام می دهد، نام جانستون را در کانون توجه قرار می دهد و با اکراه، او معتقد است که آماده است که بداند این کار به دیگران کمک می کند.

رابرای دریافت دوز روزانه از بهترین اخبار فوری و محتوای اختصاصی Wide World of Sports، در خبرنامه ما مشترک شوید اینجا کلیک کنید

طوفان بت


سایت طوفان بت : اتلتیک بیلبائو و اوساسونا پیش بینی: لالیگا | 09.01.2023

Athletic Bilbao vs Osasuna Prediction: La Liga Match on 09.01.2023

سایت طوفان بت
سایت toofan bet

اتلتیک بیلبائو دوشنبه شب در لالیگا به دنبال تقویت آرزوهای خود در لیگ قهرمانان است، زیرا یک پیروزی می تواند آنها را به جمع چهار تیم برتر برساند. با این حال، اوساسونا پس از شکست در دو بازی قبلی خود در لیگ برتر اسپانیا، به دنبال بازگشت به زمین خواهد بود.

پیش نمایش لالیگا

نیم فصل اول برای اتلتیک بیلبائو بسیار خوب پیش رفت، اما هدف آنها برای فصل یا در نیم فصل دوم به دست خواهد آمد یا خیر. بیلبائو در این فصل حضور در لیگ قهرمانان اروپا را هدف قرار خواهد داد و آنها پس از پیروزی در 7 بازی از 15 بازی خود تا کنون، تمام شانس های رسیدن به این هدف را به خود داده اند. با این حال، آنها احتمالاً باید در نیمه دوم ثبات بیشتری داشته باشند، زیرا در پنج بازی قبلی خود فقط دو بار پیروز شده اند.

باشگاه باسکی هفته گذشته به بازی های داخلی بازگشت، زیرا نتوانست در تساوی 0-0 در دیدار مقابل رئال بتیس به موفقیت دست پیدا کند. این یک عملکرد کمی ناامید کننده در آن موقعیت بود، زیرا آنها موفق به ثبت یک شوت هم نشدند.

اوساسونا همچنین در جستجوی یک مقام اروپایی در لالیگا است، زیرا آنها در رده نهم قرار دارند. با این حال، با توجه به ماهیت رقابتی لیگ برتر اسپانیا در این دوره، آنها فقط 4 امتیاز با رتبه های لیگ قهرمانان فاصله دارند. اوساسونا قبل از استراحت برای جام جهانی در فرم بسیار خوبی قرار داشت، زیرا آنها دو برد از سه دوره قبلی خود را کسب کرده بودند.

اما آنها با شکستی همه جانبه در دیدار مقابل رئال سوسیداد در اسپانیا به میادین بازگشتند. اوساسونا علیرغم ثبت شوت های بیشتر و شوت های بیشتر به سمت دروازه در آن بازی با نتیجه 2-0 در زمین مغلوب شد. با این حال، اگر بخواهند مقابل بیلبائو پیروز شوند، باید بالینی‌تر باشند.

اتلتیک بیلبائو و اوساسونا رودررو

بیلبائو در برابر اوساسونا سه شکست بدون شکست را پشت سر گذاشته است که شامل بردهای متوالی نیز می شود. آخرین برد بیلبائو در ماه می با نتیجه 2-0 بود، در حالی که اوساسونا در دو دیدار قبلی خود از باشگاه باسکی بدون برد بوده است.

پیش بینی اتلتیک بیلبائو و اوساسونا

بیلبائو در بازگشت به لالیگا هفته گذشته چندان قابل توجه نبود، اما سطح آمادگی بازیکنان احتمالاً از آن زمان به بعد بالا رفته است. تیم میزبان رکورد بسیار خوبی در این دیدار دارد و شاید ارزش آن را داشته باشد که با آنها کنار بیاییم تا روز دوشنبه سومین پیروزی متوالی را مقابل اوساسونا کسب کنیم.

حتما روی آن شرط بندی کنید اتلتیک بیلبائو – اوساسونا با 22Bet!

طوفان بت